මීට දින කීපයකට පෙර ඇසුණු පුවතක් නිසා මුළු රටම කම්පාවට පත්විය. ඒ පුවත මෙසේය.

“කවුදෝ ගෑණියෙක් දරුවෙක් කළු ගඟට විසිකරලා.”

මේ ගැන ඇසූ බොහෝ දෙනෙක්‍ මෙසේ කියනවා ඇසිණි.

“අම්මලද මුන්?  හොදක් නම් වෙන්න එපා මේ වගේ ගෑණුන්ට.”

මේ සිදුවීම මෑතකදී අසන්නට දකින්නට ලැබුණ සිදුවීම් වලින් එකක් පමණි. මෙම සිදුවීමට අමතරව තවත් මෙවැනි සිදුවීම් ගණනාවක්ම අසන්නට ලැබුණි. දරුවෙකු කැලයට විසිකල මවක්, බඩඉරිඟු ගෝනියක දරුවකු හැංගූ මවක්, දරුවන් තිදෙනෙකු දමාගිය මවක් ආදී වශයෙන් එම සිදුවීම් පෙලගැස්විය හැකිය.

මුළු මහත් සමාජයම මේ කාන්තාවන්ට ඇඟිල්ල දිගු කරමින් හිදී. ඔවුන් දරු සෙනෙහස නොදැනෙන ගැහැණුන්ය. නපුරු ගැහැණුන්ය. යක්ෂණියන්ය. සමාජය පවසන්නේ එලෙසය.

“ඔවුන් වැරදිකාරියන්. ඔවුන් එල්ලුම්ගස් යැවිය යුතුයි.” තවත් අයෙක් එසේ පවසනවා ඇත.

සැබෑය. ඔවුන් වැරැද්දක් කර ඇත. මිනිසෙකු මැරීමද, මරණයට තැත්කිරීමද වරදකි. ඔවුන් ඒ වරද කොට හමාරය. මතුපිටින්  බැලූ කල අපටත්, ඇතැම්විට නීතියටත් පෙනෙන කාරණාව එයයි.

එහෙත් මේ වරද තවත් දෙකොටසකට සමව බෙදී යායුතු බව ඔබට නොහැගේද?

ඉන් එක් කොටසක් වන්නේ මේ කාන්තාවන්ට උපන් දරුවන්ගේ පියවරුය. දරුවකු සාදාගැනීම කාන්තාවකට තනිව කල නොහැක්කකි. හුදෙක් දරුවන් හදන්නට පමණක් දන්නා මේ මිනිසුන් දරුවාගේ මුළු වගකීමම ගැහැණිය පිට පටවන්නට මැලි නොවෙති. ඒ මිනිසා කසිප්පු ගසයි. සූදු කෙලියි. තමාගේ සතුට ගැන පමණක් සිතයි. එපමණක් නොවේ ඇතැම් විට තමාගේ සල්ලාල ජීවිතය පවත්වාගෙන යන්නට මුදල් සැපයිය යුත්තේද බිරින්දෑවරුය. ඉහතින් කී බොහොමයක් කථා වල ආකෘතිය මෙපරිදිය. තම අවශ්‍යතාවය සපුරා ගන්නට පමණක් ගැහැණියක් සමග එක්වන පිරිමියෙකුට තමන්ට දාව උපන් දරුවා පිළිබද ඇතිවන වගකීම ගැහැණියකට ඇති අයිතියට සමාන නොවන්නේද?

පිරිමියෙකු විසින් දරුවන් සමග හුදකලා කරන ගැහැණියක මුහුණ දෙන සමාජයීය ගැටළු සුළුපටු නොවේ. එවන් ගැහැණියකට පිහිටවීමට මේ රටේ දේශපාලන නායකත්වය විසින් නිර්මාණය කල වැඩපිළිවෙලක් හෝ නැත. පවතින ආර්ථික යුද්ධයට ඇය තනිව මුහුණ දිය යුතුය. සමාජ ආකල්ප වල හා සමාජ අසාධාරණයන්හි අභියෝගවලට ඇය තනිව මුහුණ දිය යුතුය. හිතවත් නෑදෑ පිරිසක්, මිතුරු පිරිසක් ඇයට නොසිටින්නේනම්, නූගත්නම්, රැකියා විරහිතනම් සිදුවන හානිය දෙගුණ වෙයි.

අපේ සමාජය අද දැඩි පරිහානියකට පත්වෙමින් තිබේ. එක් අතකින් එය අප මුහුණදෙන ආර්ථික, සමාජයීය, සංස්කෘතික පීඩනයේ අනිසි ප්‍රතිඵලයකි. ඉහතින් විස්තර කල ආකාරයේ සමාජ ගැටළු රැසක් නිර්මාණය වී ඇත්තේ මේ නිසාය. වර්තමාන ශ්‍ර්‍රී ලාංකික සමාජ බිදවැටීම පෙන්වන රතු එළි කිහිපයකි මේ සිදුවීම් දාමය.

මේ ගැන සොයා බලන්නට කෙනෙක් නැත. මෙවන් ගැටළු පිළිබද සංවේදී වෙමින්, ඒවා වඩාත් ගැඹුරින් විග්‍රහ කිරීමේ වගකීම මෙරට විශ්ව විද්‍යාල, ජනමාධ්‍ය භාරගත යුතුව ඇතත් එම ආයතන ද්විත්වයම තම කාර්යභාරය හරිහැටි සිදු නොකරන බවකි පෙනෙන්නේ.  දේශපාලකයන්ට මෙවැනි සමාජ ගැටළු පෙනෙන්නේ නැත. ඔවුන්ට කරන්නට ඊට වඩා වැඩ රාජකාරී තිබේ.

වඩාත් හැගීම්බර සමාජ ව්‍යුහයක ජීවත් වන මේ රටේ බහුතරයක් පොදු මහ ජනතාව මෙවැනි ගැටළු දකින්නේ ඔවුන් විසින් දමා ගත් කණ්ණාඩි වල පැහැයෙනි. මේවා නිවැරදිව අර්ථකථනය කරන්නට හෝ එය සමාජ ගැටළුවක් ලෙස දකින්නට ඔවුන්ට හැකියාවක් නොමැත. මේ නිසා අවසානයේ සිදුවන්නේ මෙම සිදුවීම් වලට සම්බන්ධ කාන්තාවන්ම වරදකාරියන් වීමයි.

මැතිවරණ කොමසාරිස්වරයා  හා දේශපාලන පක්ෂ ලේකම්වරුන් අතර අද (12) විශේෂ සාකච්ඡාවක් පැවැත්වීමට නියමිතව ඇත.
නීති විරෝධි මැතිවරණ ප‍්‍රචාරක කටයුතු හා ඊට අදාළ කි‍්‍රයාකාරකම් පිළිබඳවමෙහිදි විශේෂ අවධානය යොමු කිරීමට නියමිතව ඇත.

මගේ මිත්‍රයා මැතිවරණ කීපයක් පසු කරපු කෙනෙක්. විවිධ නායකයින් මේ මැතිවරණ මෙහෙයවූවා. ඩඩ්ලි සේනානායක මහතා, සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක මැතිණිය, ජේ. ආර්. ජයවර්ධන මහතා, චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග මහත්මිය, ආර්. ප්‍රේමදාස මහතා, මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා ඒ නායකයින්ගෙන් සමහරරෙක්. ආචාර්ය ඇන්. ඇම්. පෙරේරා, පිලිප් ගුණවර්ධන, දොස්තර වික්‍රමසිංහ යන මහත්වරු එවැනි තවත් නායකයින් කීප දෙනෙක්.

සමාජවාදය, ධනවාදය, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය නිදහස වැනි තේමාවන් ඒ මැතිවරණ වල දකින්නට ලැබුන නමුත් මගේ මිතුරා දැන් පැවැත්වෙන මැතිවරණ ව්‍යාපාරයේ දකින  ලක්ෂණයක් ඒ මැතිවරණවල දැක්කේ නැහැ. “මව්බිම” ආරක්ෂා කිරීම අද ඔහු දකින අළුත් තේමාවයි. මව්බිමට ආදරය කරන දේශපාලන පැලැන්තියක් දැන් බිහිවෙලා තියෙනව. රට ඇතුලේ ඉන්න කුමන්ත්‍රණකාරයින්ගෙන් පමණක් නොව රටින් පිට ඉන්නා කුමන්ත්‍රණකාරයින්ගෙනුත් මව්බිම ආරක්ෂා කරන්න මේ දේශපාලන පැලැන්තිය ඉදිරිපත් වෙලා ඉන්නවා. මේ රටේ ජනතාව කොටස් දෙකකට මේ අය විසින් බෙදනව. ඒ කියන්නේ රටට ආදරය කරන අයයි. රටට ආදරය නොකරන අයයි. මගේ මිත්‍රයාට මේක ලොකු ගැටළුවක්. මේ දේශපාලනය විසින් මෙරටට රජකෙනකුත් නම් කරලා තියෙනවා. ඔය කියන විදියට මේ දේශපාලනය ගමන් කරන කොට මේ රටේ ජනතාව රටට ආලය කරන ජනතාවක්ම විය යුතුයි. රටට ආලය කරන දේශපාලන පැලැන්තියයි රටට ආදරය කරන ජනතාවයි බිහි වුනාම මේ පාර්ශව දෙකම එක්වූ විට කොහොම තත්ත්වයක් ඇති වෙයිද කියන එක මිත්‍රයාට හරි ප්‍රහේලිකාවක්. රටට එක ඡන්දයක් දෙන්න කියල දැන්වීමක් පුවත් පතක මොහු දැක්ක. ඒ කියන්නේ මනාප වලින් එකක් රටට දෙන්න කියන එක. මෙතන ඇති මේ දැන්වීමෙන් කියන්නේ මෙතැනදි අපි කලින් කිව්වා සේ දේශපාලන පැලැන්තියයි රටයි එකක් වන තැනකට දැන් ලංකාව එමින් තිබෙන බවේ ඉගියක් වෙන්න ඇති මේ සිද්ධිය. අන්තිමේ බලන කොට මේ ඉල්ලීම කරල තියෙන්නේ රටට ආදරේ කරන දේශපාලනඥයෙක්. දේශපාලනඥයත් රටත් මෙතැනදි එකක් වෙලා. ඉන් පස්සෙ මොකක් වෙයිද? මගේ මිත්‍රයා දැන් මුහුණ දීලා ඉන්නෙ ඒ ප්‍රශ්නයටයි. මව්බිම තේමාව කරගත් දේශපාලනය තිබුන රටවල් ගැන මගේ මිතුරා අහල තිබෙනවා ඒ රටවල මව්බිමේ දේශපාලනය අවසන් වන්නේ පැසිස්ට්වාදයෙන් බව.

ඉන්දියාවට ඕනෑ කරල තියෙනවා යාපනයේ උප තානාපති කාර්යාලයක් විවෘත කරන්න. ඊයේ පෙරේදා මෙරටට පැමිණියා ඉන්දියානු ආණ්ඩුවේ ලොකු නිලධාරිණියක්. යාපන වැසියන්ගේ අවශ්‍යතාවයක් ඉටු කිරීම සදහා මෙම කාර්යාලය විවෘත කිරීමට අදහස් කරන බව අද වාර්තා වී තිබෙනව.

මෙවැනි කාර්යාල මගින් ලංකාවේ සහ ඉන්දියාවේ තමිල්නාඩුව අතර පවතින සංස්කෘතික සම්බන්ධකම් ශක්තිමත් කිරීමට ඉන්දියානු ආණ්ඩුව බලාපොරොත්තුවන බව ඉන්දියාවේ පලවන පුවත්පත් වාර්තා කර තිබෙනවා. ඉන්දියාව උතුරුකරය සහ තමිල්නාඩුව අතර පවතින සම්බන්ධකම් තහවුරු කරන විට ලංකාවේ සිටින දේශප්‍රේමී දේශපාලන පැලැන්තිය ඒ පියවර ගැන කුමක් කියනු ඇද්ද කියන එකත් ප්‍රශ්ණයක්.

දේශප්‍රේමී පාලනයකුත්, දේශප්‍රේමී දේශපාලන පැලැන්තියකුත්, දේශප්‍රේමී ජනතාවකුත්, එක්වූ විට දේශද්‍රෝහී පැලැන්තියට කුමක් වෙයිද? දේශප්‍රේමී පැසිස්ට්වාදය තුල නම් දෙවන පාර්ශ්වයකට ඉඩ නැති බව මගේ මිතුරා අහල තියෙනවා.

“පාර්ලිමේන්තුවට හොද මිනිස්සු එවන්න” මේ දවස්වල පුවත්පත්කතුවරුන්ගේ ඉල්ලීමක් මේක. ඒ විතරක් නෙවෙයි. අපේ රටේ සිටින සමහර ශ්‍රේෂ්ඨ දේශපාලකයින්ගෙත්. බැලූ බැල්මට පෙනෙන්නේ ඒක හොද ඉල්ලීමක් විදියටයි. ඇත්තටම ඔව්. එය හොද ඉල්ලීමක්. පාර්ලිමේන්තුවට හොද මිනිස්සු ගියොත් විතරයි හොදින් රට කරවන්න පුළුවන් වෙන්නේ.

මේ ප්‍රකාශය නිසා ජනතාවට වගකීමක් පැටවෙනවා. පාර්ලිමේන්තුවට හොද නැති මිනිස්සු යැව්වොත් ඒ හොද නැති  මිනිස්සු කරන හොද හෝ හොද නැති සෑම දෙයකටම වගකිවයුතු වන්නේ රටේ ජනතාවයි. ඇයි ඒ? ඔවුන් තෝරලා යැව්වේ ජනතාවනේ. තර්කය ගොඩනැගෙන්නේ ඔය විදියටයි.

කවුද මේ හොද නැති අය කියන්නේ? හොද නොහොද කොතනින්ද වෙන් කරන්නේ?

අපි මෙහෙම හිතමු. මෙන්න මෙහෙම කෙනෙක් ඡන්දෙ ඉල්ලනවා. මේ පුද්ගලයා මුදල් හම්බ කරන්නේ අනිසි විදියට. වංචා, දූෂණ කෙලවරක් නෑ. ස්ත්‍රී දූෂණ නිසා හිරෙත් ගිහින් තියනවා. මේ විදිහට සමාජය නරකයි කියන හැමදෙයක්ම කරපු මනුස්සයෙක්. ඒත් මේ මිනිසා දුගී දුප්පත් ජනතාවට මහා ලොකු ආදරයක් පෙන්නනවා. දුප්පත් මිනිස්සු එක්ක කතා කරනවා. ඒ අය අතරට යනවා. ඒ අයව ස්පර්ශ කරනවා. ඒ අයට සල්ලි දෙනවා. කෑම දෙනවා. ලොකු පිළිගැනීමක් දෙනවා. දුකට පිහිට වෙනවා. තමන්ගේම මිනිසුන්යැයි කියනවා. ඒ ජනතාව වෙනුවෙන් පෙනීසිටිනවා. ඒ අ‍යගේ නිවාස රැකියා ප්‍රශ්නයට යම් තරමකින් හෝ පිළිතුරු දෙනවා. මේ ජනතාවට සිටින විශ්වාසවන්තම පුද්ගලයා ඔහුයි. ඒ විතරක් නෙවෙයි. ඔහු තමන්ගේ ගැලවුම්කාරයා ලෙස මේ ජනතාව දකිනවා. සරලව කිවුවොත් මේ ජනතාවට සිටින හොදම ජනතා නියෝජිතයා මේ කියපු පුද්ගලයා. ඒත් ඔහු එක්තරා පිරිසකට හොද නැති කෙනෙක්. ඒ හොද නැතිකම ඔහුට ප්‍රශ්නෙකුත් නෙවෙයි. මොකද ඔහුට ඡන්දෙ ඉල්ලන්න නාම‍යෝජනා භාර අරගෙන තියනවා. තමන්ගේ බලප්‍රදේශයේ ඉන්න ජනතාවට තමන් හොද කෙනෙක් කියන්න ඔහු දන්නවා. ඒ වගේම ඒ ජනතාව තමුන් පාර්ලිමේන්තුවට යවන බවත් ඔහු දන්නවා. ඇත්තටම ඔහු හොද නැති කෙනෙක්. එත් ඒ ජනතාවට ඔහු හොද කෙනෙක්.

මේ කියපු  දේ අනිත් පැත්ත මෙහෙම වෙන්න පුළුවන්. තවත් පුද්ගලයෙක් ඉන්නවා ඔහුටත් ඡන්දෙ ඉල්ලන්න පුළුවන්. නාමයෝජනාව පිළි අරන් තියෙන්නේ. ඒත් ඔහු ජනතාව අතරට යන්නෙ නෑ. තමන්ගේ බල ප්‍රදේශයේ ජනතාවවත් ඔහුව අදුරන්නේ නෑ. ඉහත පුද්ගලයා කරපු කිසිම දෙයක් මේ පුද්ගලයා කරන්නේ නෑ. ඒ නිසා ඔහු ජනතාවට හොද කෙනෙක් නෙවෙයි. හොද නැති කෙනෙක්. ඒත් ඔහු බුද්ධිමතෙක්. ප්‍රතිපත්තිගරුකයි. නීතිගරුකයි. සමාජයටවත් රටටවත් වැරැද්දක් කරන්නේ නෑ. මුදල් හම්බකිරීම නීතිගරුකයි. රටේ තීරණාත්මක අවස්ථාවලදී ඔහු ඉතා වැදගත් පුද්ගලයෙක්. මේ කියපු කාරණා නිසා එක්තරා පිරිසකට ඔහු ඉතා හොද පුද්ගලයෙක්. ඒත් මේ එක්තරා පිරිස ඔහුගේ ඡන්ද දායකයෝ නෙවෙයි. මේ නිසා ඔහු පාර්ලිමේන්තුවට එන එකත් අභියෝගයක්.

මේ දෙදෙනාගෙන් පළමුව කී පුද්ගලයා ජනතාවගේ ඡන්දයෙන් පාර්ලිමේන්තුවට එනවා. දෙවැන්නා ඉතා හොද කෙනෙක් වුනත් ඔහු පාර්ලිමේන්තුවට එන්නේ නෑ. මේකට වගකියන්න ඕන ජනතාවද? බැලූ බැල්මට නම් පේන්නෙ එහෙම තමයි. ඒත් ඒක එහෙම නෙවෙයි.

අපේ රටේ බහුතරයක් ඉන්නේ දුප්පත් මිනිස්සු. එදා වේල කන්න හොයා ගන්න දගලන මිනිස්සු. එහෙම මිනිස්සු දේශපාලකයින්ගෙන් බලාපොරොත්තු වන්නේ එදිනෙදා ජීවිතය ටිකක් පහසු කරගන්න උදව්වක්. ඒක වැරැද්දක් නෙවෙයි. නැතිබැරිකම හැම දේටම වඩා දැනෙනවා. මේ කාරණාව ඒ දේශපාලකයින් දන්නවා. ඔවුන් අල්ලා ගන්නේ ජනතාවගේ ඒ නැතිබැරිකම. ඒ වගේ ජනතාවක් අර වගේ පුද්ගලයෙකුට ඡන්දය දෙන එක ගැන කාටවත් වැරැද්දක් කියන්න බෑ. එහෙම අය පාර්ලිමේන්තුවට යැව්වා කියලා මේ ජනතාවට වැරැද්දක් පටවන්න පුළුවන්ද?

එහෙමනම් පාර්ලිමේන්තුවට යවන්න ඕන කවුද කියන එක තීරණය කරන්න ඕන ජනතාවද? නැත්නම් ඊට ඉහළින් ඉන්න නායකයොද?

ඡන්දය ඉල්ලිය යුත්තේ කවුද? ‍ඒ අයට තිබිය යුතු සුදුසුකම් මොනවද කියන දේවල් කිසිතැනක සදහන් වෙලා නෑ. අද සල්ලි තියනවානම් ඕනම කෙනෙකුට ඡන්දය ඉල්ලන්න පුළුවන්. ඉතින් වැරැද්ද මේ ජරා දේශපාලන ක්‍රමයේ නෙවේද? මේ දේශපාලන පැලැන්තියේ නෙවෙයිද?

වැරදි කරන්නේ ලොකු තැන්වල ඉන්න වගකිවයුත්තෝ. ඒ වැරදි වල වගකීම මේ රටේ අහිංසක ජනතාව වෙත පැටවීම වැරදියි. පාර්ලිමේන්තුවට තේරෙන උදවිය ගැන ජනතාව වගකිව යුතුයි කියන දේත් මේ ආකාරයට බලපුවාම පිළිගන්න කොහෙත්ම බෑ.

මේ දිනවල කෙරෙන මැතිවරණ ව්‍යාපාරය මගේ මිත්‍රයෙකුට ලොකු ගැටළුවක් වෙලා. ඒ ගැටළුව මෙන්න මේකයි. මේ මැතිවරණය පවත්වන්නේ ජනතාව වෙනුවෙන්ද? නැත්නම් ඒ ඒ දේශපාලනඥයාගේ යහපත උදෙසාද? යන්න ඔහු මුහුණ දී ඇති ගැටළුවයි.

මේ ගැටළුව ඇතිවෙන්න‍ හේතු කිහිපයක් තිබෙන බවයි ඔහු හිතන්නේ. ඒ හේතු ඔහු විස්තර කරන්නේ මෙහෙමයි.

1. එකිනෙකාට බැන ගැනීම. 2. රටේ ජනතාවගේ ප්‍රශ්ණ කිසිවක් සාකච්ඡා නොවීම. 3. ජනතාව කෙරෙහි කිසිදාක ප්‍රකාශ නොවුන කරුණාවක් ප්‍රකාශවීම. 4. මේ රටේ දේශපාලන පැලැන්තිය කිසිදාක මේ රටට නොපෙන්නූ ආදරයක් පෙන්වීමට උත්සාහ දැරීම. 5. තම තමන් කවුදැයි පෙන්වා දීමට ලේබල් ගසා ගැනීම. 6. මෙසේ ගසා ගන්නා ලේබල් සහ ඔවුන් අතර විශාල වෙනසක් පැවතීම. 7. මෙසේ ලේබල් ගසා ගැනීම මගින් කිරීමට උත්සාහ දරන්නේ තමා සෙසු අපේක්ෂකයින්ට වඩා උසස් බවක් පෙන්වීමටය. 8. පොදු ජනතාවට වෙනුවට අපේක්ෂකයා පෙරට පැමිණීම. 9. පංචායුධයක්, අභිමානයක්, ශක්තියක්, සවියක් යන වචන සමග අපේක්ෂකයින් තමාගේ ලේබලය ලෙස යොදා ගැනීම. 10. ජනතාව ප්‍රතික්ෂේප වී දේශපාලඥයා “රජවීම.”

මගේ මිත්‍රයා හිතන අන්දමට මේ වැනි ඡන්දයක් මීට පෙර මේ රටේ තිබී නොමැත. ජනතාව වටා වෙනුවට දේශපාලනඥයා වටා ගොඩ නැගුන දේශපාලනයක් මේ රටේ ඇතිවෙමින් පවතින බව ඔහු දකී. මෙම ප්‍රවනතාව රටට මහා විපතක් විය හැකි බව ඔහු දකී. ඡන්දදායකයා නොමග යවන මෙම දේශපාලනය තුල ඡන්ද දායකයා සිරකරුවෙක් වන්නට පුළුවන. හිතන්නට පුරුදු වෙනවා වෙනුවට දේශපාලනඥයාගේ කීකරු ඉත්තෙක් වීම වැලැක්වීමට බැරි බව මගේ මිත්‍රයා දනී. එතැන ඇතිවන්නේ ඒකාධිපතිවාදයකි. ජනතාව‍ වෙනුවට පුද්ගලයා වටා ගොඩ නැගෙන දේශපාලනය අවසන් වන්නේ එතැනය. ජනතාව අවදියෙන් සිටිය යුතුයි යන්න ඔහු අවධාරණය කරයි.

දේශපාලනඥයින් අපේ භාෂාව හා සංස්කෘතිය විනාශ කරන්නට පටන්ගෙන තිබේයයි මගේ මිත්‍රයා දුක්වෙයි.

අද  සිට මහමැතිවරණය ආශ්‍රිතව සිදුවන මැතිවරණ නීති උල්ලංඝනය කිරීම් හා ප්‍රචණ්ඩ ක්‍රියා සම්බන්ධයෙන් ක්‍රියා කිරීමට  සෑම දිස්ත්‍රික් ලේකම් කාර්යාලයක්ම ආවරණය වන පරිදි විශේෂ පොලිස් මැතිවරණ ඒකක පිහිටුවීමට පියවර ගෙන ඇත.මෙම නව වැඩපිළිවෙල මැතිවරණ කොමසාරිස්වරයා විසින් පොලිස්පතිවරයාට ලබා දී ඇති උපදෙස් මාලාවකට අනුව සිදුවේ.
ඒ අනුව, මෙම පොලිස් මැතිවරණ ඒකක ප්‍රධාන පොලිස් පරීක්ෂකවරයකුගේ මූලිකත්වයෙන් දවසේ පැය 24 පුරාම ක්‍රියාත්මක වීමට නියමිතය.

දිනෙන් දින ඉහළ යන මැතිවරණ ප්‍රචණ්ඩ ක්‍රියා හා මැතිවරණ නීති උල්ලංඝණය කිරීම් පිළිබඳව සලකා බලා මැතිවරණ කොමසාරිස්වරයා  මෙම පියවර ගෙන ඇත.

අද මාර්තු අට වැනිදාය. ජාත්‍යන්තර කාන්තා දිනය අදයි. මින් පෙර ගත වූ සෑම කාන්තා දිනයක්ම ගෙවී ගිය ආකාරයටම මෙවර කාන්තා දිනයද ගත වී යනු ඇත. කාන්තාවන් වෙනුවෙන්ම වෙන් වූ දිනයක් සැබෑවටම අවශ්‍ය වන්නේ ඇයි? කාන්තාවගේ වටිනාකම ලෝකයට දැන්වීමට සැලැස්වීම මේ දිනයේ අරමුණයි.

කාන්තාව පිළිබද මෙවැනි සටහනක් තැබිය හැකිය. ලෝකයා වේගයෙන් දිව යයි. හති වැටෙයි. හති හරියි. නවතියි. ආයෙත් දුවයි. මේ යන ගමනේ සැනසුමක් සතුටක්, විදීමක් ලබා ගන්නට නම් කාන්තාවක් අහලක පහලක සිටිය යුතුමය. එසේනම් අපට මෙවැන්නක් කිව හැකිය. ජීවිතයේ වෙහෙස නිවන්නේ කාන්තාවයි. ලෝකය නලවන්නේත්, සිසිල් කරන්නේත්, සෞන්දර්ය කරා රැගෙන යන්නේත් කාන්තාවයි. ලෝකයට පැවැත්මක් ඇති වන්නේ කාන්තාවන් සතු මෙකී ගුණාංගයන් ආරක්ෂා කර ගැනීම තුලින් ඇතිවන සමබරතාවය නිසාවෙනි.

අද කාන්තාවන්ගේ අයිතිවාසිකම් පිළිබද මහ ඉහළින් කතාකරනු ලබයි. එය සැබෑවකි. කාන්තාවන්ට හිමි අයිතිවාසිකම් තිබේ. අධ්‍යාපනය, දේශපාලනය, ස්වාධීනව කටයුතු කිරීමේ අයිතිය, රැකියාවක් කිරීමේ අයිතිය ඇයට හිමිවිය යුතුය. මේ සියල්ලටම අද සමාජයේ දොරටු විවෘතව පවතී. එය කාන්තාවන්‍ ලද මහගු ජයග්‍රහණයකි.

මේ සියළු දේටම වඩා කාන්තාවට කල හැකි වෙනත් කිසිවකුටත් කල නොහැකි කාර්යයක් තිබේ. වඩා යහපත් සමාජයක් බිහිකරනු වස් ඇයට කලහැකි කාර්ය අතිමහත්ය. මවක ලෙස ඇයට කලහැකි කාර්ය අතිමහත්ය. අධ්‍යාත්මිකව පෝෂණය වූ දරුවකු හැදීම එම කාර්යයි. මනුෂ්‍යත්වය හදුනන, සමාජයට ආදරය කරන, අසාධාරණය නොඉවසන, සාධාරණයට හිස නමන, යහපත් ආකල්ප වලින් හෙබි, උත්සාහවන්ත දරුවකු හැදීම යනු අතිශයින් අභියෝගයකි. එකී අභියෝගය ජයගත හැක්කේ මවකටම පමණි. ගැහැණියකටම පමණි. අන් කිසිවකුටත් කල නොහැකි කාර්යයක් ගැහැනියකට කල හැකියයි මේ සටහන ආරම්භයේදීම සදහන් කලේ ඒ නිසාවෙනි.

කාන්තාව විශේෂ තැනැත්තියක් වන්නේ ඇය ලෝකය සනසන නිසාවෙන්ය. ඇය ලෝකය නලවන නිසාවෙන්ය. ඒ සියල්ලට වඩා ඇය ලොව මහා බලවේගයකි. වඩාත් සුවදායී ලෝකයක් තනන්න‍ට ඇය දක්වන සහය සුළුපටු නොවේ. මේ වටිනාකම් කාන්තාව විසින් අවබෝධ කරගෙන කටුයුතු කරන්නේ නම් ඇය ලබන වටිනාකම සුළුපටු නොවේ.

වඩාත් වේගවත් සංවර්ධනයට හා සංකීරණත්වයට පත්වෙමින් තිබෙන වර්තමාන සමාජ සන්දර්භය තුල කාන්තාවගේ භූමිකාව කෙබදු ආකාරයක් ගෙන තිබේද? මෙය අද වන විට කතිකාවට ලක් කල යුතු තේමාවක් බවට පත්ව ඇත. එයට හේතුව නම් වර්තමාන සමාජයේ ඉදිරි ගමන උදෙසා කාන්තාව වඩාත් ක්‍රියාකාරීව තම දායකත්වය දක්වමින් හිදින බැවිනි.

අතීතයේදී කාන්තාවන්ගේ කාර්යය සීමා සහිත වූවකි. ඇයට පැවරී තිබුණ රාජකාරීන් කීපයක් විය. දරුවන් හැදීම, වැඩීම, ගෙදර දොර පාලනය එකී කාර්යයන් අතර ප්‍රමඛ විය. උපතේ සිට මරණය දක්වා පුරුෂ ආධිපත්‍යයට නතුව ජීවත්වීමට ඇයට සිදුවිය. අධ්‍යාපනය, සමාජශීලී වීම, ස්වාධීන තීරණ ගැනීම ඇයගේ අයිතිවාසිකම් නොවීය. ඇය දැන සිටි ලෝකය ගමටත්, පවුලටත් සීමා විය.

දැන් ඇත්තේ එයට හාත්පසින්ම වෙනස් සමාජ තත්ත්වයකි. පවතින ආර්ථික යුද්ධය හමුවේ කාන්තාවට තවදුරටත් මුල්ලකට වී සිටිය නොහැකිය. තමා හා තම පවුලේ සාමාජිකයින් ජීවත් කරවීමට ඇයද මෙම සංග්‍රාමයට එක් විය යුතුමය. වර්තමාන කාන්තාව පිළිබද නව කතිකාව ගොඩ නැගෙන්නේ මෙකී ආර්ථික සාධකය පදනම් කර ගනිමිනි.

ශ්‍රී ලාංකික කාන්තාව මෙරට ආර්ථිකයේ ප්‍රධානතම සාධකය බවට පත්ව ඇත. වැඩිම විදේශ විනිමයක් මෙරටට උපයා දෙන්නේ ඇයයි. ඒ ඇගළුම් කර්මානත්යෙන් හා මැදපෙරදිග ගෘහ සේවයෙනි. එයට අමතරව වතු කම්කරු කාන්තාව හා විවිධ ගෘහ කර්මාන්තයන්හි නිරත කාන්තාවන්ද තම ශ්‍රමය, ශක්තිය මෙරට ආර්ථිකයේ ශක්තිමත් පදනම බවට පත්කොට ඇත. වර්තමාන සාමජය තුල ඇය අවතක්සේරුවට ලක් කල නොහැකි කාරණා අතරට ඉහතින් කී මෙම කාරණාව වඩාත් ප්‍රබල වන්නේය.

තවත් අතකින් බැලූ කල කාන්තා අධ්‍යාපනය අද ඉතා ඉහල අගයක පවතී. අකුරු ලියන්නට හා කියවන්නට පමණක් දැන සිටීම ප්‍රමාණවත් යැයි කියූ අතීත සමාජය අභියෝගයට ලක්කරමින් ඇය අධ්‍යාපනයේ හිනිපෙත්තටම නැග ඇත. මේ නිසා වෛද්‍ය, නීති, ඉදිකිරීම්, පරිපාලන වැනි සෑම ක්ෂේත්‍රයකම කාන්තාව පෙරමුණ ගෙන සිටින්නීය. එපමණකින් නොනැවතුන ඇය ආරක්ෂක සේවයන්හිද සිය දස්කම් දක්වන්නීය.

සෑම ක්ෂේත්‍රයකම කාන්තාව කැපී පෙනුනද දේශපාලනයට ඇයගේ පිවිසීම අවම අගයක් ගනී. ඒ සදහා හේතු කිහිපයක් බලපා ඇති බව පෙනේ. ප්‍රධානතම කාරණය වන්නේ කාන්තාවන් පිළිබද සමාජ ආකල්පය ඇතැම් අවස්ථාවලදී සාම්ප්‍රදායික  හැඩයක් ගැනීමයි. තීරණාත්මක කාරණාවලදී කාන්තා මතය නොසලකා හරින වාතාවරණයක් ඇත. අනෙක් කාරණාව නම් දේශපාලන පක්ෂ විසින් කාන්තාවන්ට අවස්ථාවක් ලබා නොදීමයි. එමෙන්ම මූල්‍යමය සාධකයේ හිගයද ඇයගේ දේශපාලන ආගමනය වැලැක්වීමට බලපාන තවත් කරුණකි.

කෙසේ වුවත් මේ අවධිය දේශපාලනයට කාන්තාවගේ ආගමනය සිදුවිය යුතු කාලයකැයි සිතේ. කෙතරම් දියුණු සමාජයක් පැවතියද කාන්තාවන් අසාධාරණයට ලක්වීම අඩු වී නොමැත. වයස් භේදයකින් තොරව ඇය දූෂණයට ලක් වෙයි. ගෘහස්තව හිංසනයන්ට බදුන් වෙයි. මැද පෙරදිග ගෘහ සේවයේ නියුතු වූවන්ට සිදුවන අසාධාරණයන් නිමක් නැත. ඒ රටවලදීම ඔවුන් මිය යන අතර ඒවා අභිරහස් ලෙස යටපත් වෙයි. ඔවුන්  වෙනුවෙන් හඩක් නගන්නට කිසිවෙක් නොමැත. මෙවන් කාරණා සම්බන්ධයෙන් සෘජු දේශපාලන මැදිහත් වීමක් අවශ්‍ය වුවද විධිමත් ක්‍රියාවලියක් ඒ වෙනුවෙන් සැකසී නොමැත. බලපෑමක් කල හැකි කාන්තා නියෝජනයක් පාර්ලිමේන්තුව තුල තිබුනේ නම් කාන්තාවන් මුහුන දෙන මෙවන් ගැටළු පිළිබද වැඩි අවධානයක් යොමු කරන්නට පුළුල් අවකාශයක් පවතී.