මේ දිනවල කෙරෙන මැතිවරණ ව්යාපාරය මගේ මිත්රයෙකුට ලොකු ගැටළුවක් වෙලා. ඒ ගැටළුව මෙන්න මේකයි. මේ මැතිවරණය පවත්වන්නේ ජනතාව වෙනුවෙන්ද? නැත්නම් ඒ ඒ දේශපාලනඥයාගේ යහපත උදෙසාද? යන්න ඔහු මුහුණ දී ඇති ගැටළුවයි.
මේ ගැටළුව ඇතිවෙන්න හේතු කිහිපයක් තිබෙන බවයි ඔහු හිතන්නේ. ඒ හේතු ඔහු විස්තර කරන්නේ මෙහෙමයි.
1. එකිනෙකාට බැන ගැනීම. 2. රටේ ජනතාවගේ ප්රශ්ණ කිසිවක් සාකච්ඡා නොවීම. 3. ජනතාව කෙරෙහි කිසිදාක ප්රකාශ නොවුන කරුණාවක් ප්රකාශවීම. 4. මේ රටේ දේශපාලන පැලැන්තිය කිසිදාක මේ රටට නොපෙන්නූ ආදරයක් පෙන්වීමට උත්සාහ දැරීම. 5. තම තමන් කවුදැයි පෙන්වා දීමට ලේබල් ගසා ගැනීම. 6. මෙසේ ගසා ගන්නා ලේබල් සහ ඔවුන් අතර විශාල වෙනසක් පැවතීම. 7. මෙසේ ලේබල් ගසා ගැනීම මගින් කිරීමට උත්සාහ දරන්නේ තමා සෙසු අපේක්ෂකයින්ට වඩා උසස් බවක් පෙන්වීමටය. 8. පොදු ජනතාවට වෙනුවට අපේක්ෂකයා පෙරට පැමිණීම. 9. පංචායුධයක්, අභිමානයක්, ශක්තියක්, සවියක් යන වචන සමග අපේක්ෂකයින් තමාගේ ලේබලය ලෙස යොදා ගැනීම. 10. ජනතාව ප්රතික්ෂේප වී දේශපාලඥයා “රජවීම.”
මගේ මිත්රයා හිතන අන්දමට මේ වැනි ඡන්දයක් මීට පෙර මේ රටේ තිබී නොමැත. ජනතාව වටා වෙනුවට දේශපාලනඥයා වටා ගොඩ නැගුන දේශපාලනයක් මේ රටේ ඇතිවෙමින් පවතින බව ඔහු දකී. මෙම ප්රවනතාව රටට මහා විපතක් විය හැකි බව ඔහු දකී. ඡන්දදායකයා නොමග යවන මෙම දේශපාලනය තුල ඡන්ද දායකයා සිරකරුවෙක් වන්නට පුළුවන. හිතන්නට පුරුදු වෙනවා වෙනුවට දේශපාලනඥයාගේ කීකරු ඉත්තෙක් වීම වැලැක්වීමට බැරි බව මගේ මිත්රයා දනී. එතැන ඇතිවන්නේ ඒකාධිපතිවාදයකි. ජනතාව වෙනුවට පුද්ගලයා වටා ගොඩ නැගෙන දේශපාලනය අවසන් වන්නේ එතැනය. ජනතාව අවදියෙන් සිටිය යුතුයි යන්න ඔහු අවධාරණය කරයි.
දේශපාලනඥයින් අපේ භාෂාව හා සංස්කෘතිය විනාශ කරන්නට පටන්ගෙන තිබේයයි මගේ මිත්රයා දුක්වෙයි.
